«... Και έσεσθε ως θεοί...»  του Μάριου  Πλωρίτη

   Φαίνεται, λοιπόν, ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρωθεί η υπόσχεση του Όφεως στην Εύα: πως αν αυτή και ο σύμβιός της φάνε από το «δέντρο της γνώσεως», θα «ανοίξουν οι οφθαλμοί των» και «θα γίνουν ως θεοί». Δηλαδή, παντογνώστες, παντεπόπτες, παντακουστές, παντοδύναμοι -όπως ο Ιεχωβά της Π. Διαθήκης, ο Δίας των Ελλήνων, ο Αλλάχ των Μωαμεθανών, και όσοι θεοί άλλοι...

   Βέβαια, τα πράγματα έχουν εξελιχθεί από την εποχή της Εδέμ. Σήμερα, το «δέντρο» ονομάζεται «υψηλή τεχνολογία» και δεν έχει πλαστεί από κάποιον θεό αλλ' από τον θνητό άνθρωπο (τον Homo Faber), που ο ίδιος κερνά και ο ίδιος τρώει τους καρπούς της. Και συνακόλουθα, αποκτά τη δυνατότητα να βλέπει τα πάντα, ν'ακούει τα πάντα, να μαθαίνει τα πάντα, να μπορεί τα πάντα,σ' όλες τις ηπείρους, τις θάλασσες και τους αιθέρες. Ειδικά, στον οπτικοακουστικό τομέα - και χάρη στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τους δορυφόρους, τα λογισμικά, τα Echelon κλπ. - ο άνθρωπος θεός εξασφαλίζει την απόλυτη (ή περίπου) διαφάνεια των πράξεων, κινήσεων, μετακινήσεων, συνομιλιών, σκέψεων ακόμα, των συνανθρώπων του.

   H αλήθεια είναι πως, όταν λέμε «ο άνθρωπος», δεν εννοούμε όλους τους ανθρώπους αλλά μερικούς μόνο ή μερικές ομάδες. Γιατί η κατασκευή και η λειτουργία των σύγχρονων, ηλεκτρονικών, Αργών είναι πανάκριβη - και άρα δεν μπορούν να τις κατασκευάσουν παρά μόνο κράτη (και μάλιστα, πλούσια) και μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Βλέπετε, ακόμα και στους ανθρωπο-θεούς υπάρχουν προνομιούχες και μη «τάξεις», έχοντες και μη έχοντες, κήτη και μαρίδες...

   Έτσι ή αλλιώς γεννιούνται δυο αναπότρεπτα ερωτήματα: A. Για ποιο σκοπό χαλκεύονται και δουλεύουν αυτές οι δαπανηρότατες μηχανές; Όχι βέβαια για να πλουτίσουν τις γνώσεις των χρηστών τους επί παντός του επιστητού. Αλλά 1) για να μαθαίνουν οι κρατικές εξουσίες τις κινήσεις, τις προθέσεις, τα σχέδια άλλων κρατικών εξουσιών, πολεμίων ή φιλίων. Και 2) για να πληροφορούνται τη διαγωγή των δικών τους εξουσιαζόμενων - και μάλιστα όλων των εξουσιαζόμενων, αφού, κατά το κρατούν σύστημα, είμαστε εξ ορισμού όλοι ύποπτοι. Και για να προλαβαίνουν και ν' αποτρέπουν οποιαδήποτε «δράση» των κρατούμενων εναντίον των κρατούντων. Δράση, πουοι τελευταίοι την παρουσιάζουν σαν στρεφόμενη κατά της ασφάλειας του κράτους και του κοινωνικού συνόλου, ενώ το μόνο που τους «καίει» είναι η ασφάλεια η δική τους από εμάς.

   Και φυσικά - «φυσικά»! - τις τεράστιες δαπάνες για την ηλεκτρονική επιτήρηση τις πληρώνουν οι ίδιοι οιεπιτηρούμενοι - δηλαδή, αφαιμάσσονται φορολογικά για να ταΐζουν μηχανές, μηχανικούς και αρχιμηχανικούς, που τους φυλακίζουν μέσα στα αόρατα κάγκελα του υψηλού χαφιεδισμού. Ο Βολταίρος έλεγε σαρκαστικά: «Καλά οργανωμένο κράτος είναι εκείνο όπου οι λίγοι βάζουν τους πολλούς να δουλεύουν, τρέφονται απ' αυτούς και τους κυβερνούν». Εμείς τελειοποιήσαμε τη συνταγή: «... τρέφονται απ' αυτούς, και τους κατασκοπεύουν νυχτοήμερα για να τους κυβερνούν με απόλυτη σιγουριά»...

χαρουλης

)

αυτο ακριβως!

Ο ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΜΟΝΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΛΥΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΑΣ. αΣ ΒΡΟΥΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΜΟΡΦΕΣ!!!

... Η αντιπροσώπευση είναι πολιτική αυτοαποξένωση του πολιτικού σώματος. Είναι «πάρε αγά μου το σχοινί να με κρεμάσεις». Η μόνη δυνατή μορφή δημοκρατίας είναι η Άμεση Δημοκρατία, όπου οι άνθρωποι αποφασίζουν μόνοι τους και όχι μέσω αμετακλήτων εκπροσώπων.
Το κοινό θα βρει, ο λαός, οι λαοί θα βρουν, κατά ποιο τρόπο μπορούν να δημιουργηθούν μορφές, τις οποίες ίσως ούτε φανταζόμαστε σήμερα, οι οποίες θα μπορούσαν να λύσουν προβλήματα, που μας φαίνονται ανυπέρβλητα.

Χρειάζεται αυτή η συνεχής δημιουργική δραστηριότητα του κοινού και αυτό σημαίνει κυρίως για όλους το πάθος για τα κοινά κι αυτό δεν είναι δική μου ανακάλυψη, υπάρχει σ’ εκείνο το καταπληκτικό χορικό της Αντιγόνης, που αρχίζει «πολλά τα δεινά και ουδέν ανθρώπου δεινότερων τέλη» και όπου ο Σοφοκλής ανάμεσα στα άλλα θαυμαστά χαρακτηριστικά του ανθρώπου, αυτό που ονομάζει «η αστυνόμος οργά”.
Αστυνόμος θα πει θεσμιστική και οργά (από το οποίο βγαίνει άλλωστε ο οργασμός) είναι η ακμή του πάθους,
δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί, που επάνω στην ακμή του πάθους στήσαν πραγματικές πολιτείες,
έτσι όπως αυτή, μέσα στην οποία γεννήθηκε ο Σοφοκλής και για την οποία έγραψε τις τραγωδίες του.

αυτο ακριβως!

Γράφει: Χριστίνα Σαραφίδου
Από μικρό παιδί μεγαλώνεις με ένα διαρκές “θέλω”. Θέλω να παίξω λίγο ακόμα με τις κούκλες μου, θέλω να κοιμηθώ στο σπίτι της τάδε, θέλω να κάτσω παραπάνω στο τάδε πάρτι , θέλω καινούριο κινητό, θέλω καινούριο μπουφάν, θέλω καινούρια παπούτσια, θέλω να πάω στα μπουζούκια, θέλω να γυρίσω το πρωί, θέλω να κάνω piercing , θέλω να κάνω τατουάζ ,θέλω θέλω θέλω…. Πιέζεις τους γονείς σου, σπας νεύρα, κλαις, οδύρεσαι ,πέφτεις στα γόνατα, ικετεύεις, απειλείς, λες ψέματα .. δεν σε νοιάζει. Όλα τα άσχημα συναισθήματα που θα προξενήσεις γίνονται θυσία στο βωμό της ματαιοδοξίας σου.Το μυαλό σου έχει θολώσει και κάθε χτύπος της καρδιάς σου αντηχεί μόνο σε 4 γράμματα : ΘΕΛΩ, θέλω να κάνω ο,τι θέλω. Τα καταφέρνεις, σχεδόν πάντα. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, θα γίνει το δικό σου, γονείς είναι κι αυτοί, πόσο να αντέξουν.
Κέρδισες! Δεν έχεις μπει καν στη διαδικασία να “τσεκάρεις” μέσα σου αν όντως το ήθελες αυτό που ζήτησες, αλλά μπροστά στο σαματά που προκάλεσες, δεν σε πολυνοιάζει , η νίκη είναι νίκη. Και ξεκινάει ένας φαύλος κύκλος από απανωτούς καβγάδες προκειμένου κάθε επιθυμία σου να πάρει σάρκα κι οστά. Κι είσαι μόλις 15. Λες και δεν προλαβαίνεις να ζήσεις, λες και κάθε λεπτό που περνάει, πρέπει να κάνεις και κάτι καινούριο (γιατί να το κάνουν οι άλλοι κι όχι εσύ άλλωστε;), λες και δεν υπάρχει αύριο.
Συγχαρητήρια! Είσαι 20 χρονών και τα χεις κάνει όλα. Και αυτά που ήθελες και αυτά που δεν ήθελες αλλά νόμιζες ότι ήθελες. Τώρα ψάχνεις να βρεις τι σου ξέφυγε, γιατί κάτι θα σου ξέφυγε σκέφτεσαι, δεν μπορεί να είσαι 20 και να περνάς τόσο βαρετά, κάτι καινούριο θα υπάρχει να (ανα)ζητήσεις. Ναι ναι σίγουρα θα υπάρχει. Γιατί να βαριέσαι τα πάντα όμως; Μήπως βιάστηκες να τα κάνεις; Μήπως ήταν υπερβολή τελικά να τα θες όλα πριν την ώρα τους; Μήπως τελικά ήταν ένα σερί από ήττες αντί για νίκες; Θα έπρεπε να παραδεχτείς την ήττα σου, ή τουλάχιστον την υπερβολή σου. Όχι ότι θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα, αλλά θα είναι μια ανακούφιση στους ταλαίπωρους τους γονείς σου, ίσως και μια εξιλέωση για σένα. Αλήθεια, τους έχεις ζητήσει ποτέ συγγνώμη; Όχι τόσο σ’ αυτούς, αλλά κυρίως στον εαυτό σου που δεν τον ρώτησες ποτέ αν αυτό που θέλεις θα σε κάνει όντως ευτυχισμένο, σε θόλωσε φανταχτερό περιτύλιγμα κι ήθελες το “δώρο” , πριν καν σκεφτείς  αν έχει ουσία το περιεχόμενο.

Καλωσόρισες στην στασιμότητα. Προσπαθείς μανιωδώς να πείσεις τον εαυτό σου πως σου αρέσει αλλά το βλέπεις μέσα σου ξεκάθαρα. : κάθε αδηφάγο δευτερόλεπτο που περνάει, σου υπενθυμίζει το ανούσιο της ύπαρξής σου. Το καρδιογράφημα δείχνει μια γραμμή ίσια, χωρίς σκαμπανεβάσματα. Πού είναι ο παλμός σου τώρα; Μήπως έχεις πεθάνει και δεν το ξέρεις; Όχι δεν πέθανες , είσαι σε κώμα. Τρώγεσαι με  τα σωθικά σου. Ο καφές σου , το ποτό σου, το τσιγάρο σου. Ποια είναι η αξία τους τώρα που τα κάνεις ακατάπαυστα; Εσύ δεν ήσουν που χτυπιόσουν στα πατώματα να κάτσεις μέχρι τις 6 το πρωί στο κλαμπ; Και τώρα φεύγεις απ τις 2 γιατί απλά βαρέθηκες. Πάλεψες σαν τρελός γι αυτά, το ξέχασες; Τα κεκτημένα έχουν διαμορφώσει τώρα την πραγματικότητα σου. Κάνεις ότι θέλεις, χωρίς να λογοδοτείς σε κανέναν. Αυτό δεν ήθελες; Γι’ αυτό δεν πάλευες τόσα χρόνια; Άρα, γιατί να νιώθεις αυτό το κενό μέσα σου; γιατί να μην είσαι ευτυχισμένος;
Για πόσο ακόμα νομίζεις ότι θα είσαι 20;;; Τα χρόνια περνάνε με ταχύτητα φωτός, πριν το καταλάβεις θα είσαι 30 και πίστεψε με θα νοσταλγήσεις τα χρόνια της “αδράνειας”. Επαναπροσδιόρισε! Έχεις σκεφτεί ότι τα κεκτημένα σου δεν ήταν εύκολη υπόθεση για τους γονείς σου; Πες κι ένα ευχαριστώ, έστω και καθυστερημένο. Νιώσε ευγνωμοσύνη. Όχι μόνο για αυτά που σου έδωσαν οι γονείς σου αλλά και γι αυτά που έχεις απλόχερα απ τη μητέρα φύση : 2 μάτια, 2 χέρια, 2 πόδια. Είσαι υγιής. Δεν είναι από μόνος του ένας ιδιαίτερος λόγος να είσαι ευτυχισμένος; Έχεις την οικογένεια σου. Έχεις τους φίλους σου. Πιθανόν να έχεις και τον έρωτα σου, κι αν δεν τον έχεις βρει ακόμα , βγες έξω και ψαξ’ τον. Έχεις όλα τα καλά του κόσμου, μη τα παίρνεις ως δεδομένα. Σήμερα υπάρχουν, αύριο μυστηριωδώς εξαφανίζονται. Μην πας για καφέ, αν βαριέσαι, πήγαινε μια βόλτα, μην κρύβεσαι πίσω απ την οθόνη του υπολογιστή. Χαμογέλα στο φως στου ήλιου, πάρε μια βαθιά ανάσα από καθαρό αέρα. Αν δεν είναι αυτό ευτυχία , τότε τι είναι;  Αν νιώθεις κάτι, πες το, μη το κρατάς για σένα. Μοιράσου το. Γέλα δυνατά, ακόμα και με το πιο χαζό αστείο. Γέλα με τον εαυτό σου , όταν κάτι σου πάει στραβά ή όταν έχεις νεύρα. Σε κάθε σκοτάδι, υπάρχει κρυμμένο φως, χρειάζεται μόνο να το ψάξεις.

Μην περιμένεις να βρεθεί κάτι καινούριο να ταράξει τα νερά. Φτιάξε τα κύματα μόνος σου. Γίνε εσύ το καινούριο στη ζωή σου. Εσύ καθορίζεις την ζωή σου άλλωστε, όχι αυτή εσένα. Κάνε το καρδιογράφημα σου άνω κάτω. Το βλέπεις και μόνο σου. “Άνω” και “κάτω”. Δεν υπάρχει παρατεταμένη ευτυχία. Δεν υπάρχει ευτυχισμένη ζωή, υπάρχει μόνο ζωή με στιγμές ευτυχίας. Είναι στο χέρι σου να γίνουν αμέτρητες.

Πρόσεξε τις σκέψεις σου - γίνονται οι λέξεις σου.

Πρόσεξε τις λέξεις σου - γίνονται οι πράξεις σου.

Πρόσεξε τις πράξεις σου – γίνονται οι συνήθειες σου.

Πρόσεξε τις συνήθειες σου – γίνονται ο χαρακτήρας συ.

Πρόσεξε το χαρακτήρα σου γιατί θα γίνει το πεπρωμένο σου.
ΗΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΩ ΔΑΙΜΩΝ(Ηράκλειτος)